ΙΣΧΥΣ αντί ΔΙΚΑΙΟΥ
Η δεύτερη διακυβέρνηση Τραμπ στις ΗΠΑ έχει αναστατώσει
το σύνολο σχεδόν των διακρατικών σχέσεων. Ιδιαίτερα το
δυτικό σύστημα ασφάλειας, του ΝΑΤΟ συμπεριλαμβανομένου,
έχει χάσει όλες τις σταθερές του. Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ λέει,
γράφει, υπογράφει και κάνει, με βασικό κριτήριο την πολιτική
MAGA και μέσω αυτής την εξυπηρέτηση του δικού του
συμφέροντος και της οικογένειας του.
Στη χώρα μας έχω αμφιβολίες αν το σύνολο του πολιτικού
κόσμου έχει κατανοήσει επαρκώς ότι, μπορούν να συμβούν
γεγονότα για τα οποία κανένα κράτος της Ευρώπης δεν είναι
προετοιμασμένο. Η ανακατανομή ισχύος που συντελείται με
την πολιτική Τραμπ , είναι σε απόλυτη ρευστότητα. Αυτό
καθιστά βασικές σταθερές πολιτικές του χθες , αμφίβολης
αποτελεσματικότητας σήμερα. Η πρόταση Τραμπ, για
παράδειγμα, για δημιουργία του ¨Συμβουλίου Ειρήνης’’, με
αφορμή την ειρήνευση στη Γάζα, θα είναι στην ουσία ,αν
υλοποιηθεί, ο αντικαταστάτης του ΟΗΕ και των οργάνων του.
Στην πολιτική Τραμπ έχουμε πλήρη εφαρμογή του Δικαίου της
Ισχύος. Φυσικά αυτό είναι κάτι που γνωρίζαμε από την εποχή
του Θουκυδίδη, αλλά η μεγάλη αλλαγή είναι στην καθαρή και
ευθεία διατύπωση, αλλά και εφαρμογή της από την
Υπερδύναμη ΗΠΑ. Προ Τραμπ, έστω και για τα μάτια του
κόσμου, του δυτικού κυρίως, η προβολή της ισχύος είχε
προκάλυψη την εφαρμογή του Διεθνούς Δικαίου(Δ.Δ.) και των
βασικών κανόνων της Δημοκρατίας.
Η τεράστια αυτή αλλαγή μας αγγίζει άμεσα, ως χώρα, αφού η
δική μας απειλή προέρχεται από μία αναθεωρητική Τουρκία ,
τα’’πανιά’’ της οποίας έχουν φουσκώσει από τον αέρα Τραμπ.
Ήδη με την βοήθεια των ΗΠΑ ρυθμίζεται το Κουρδικό ζήτημα
της Συρίας, όπως ήθελε. Έτσι η επίκληση του Δ.Δ. από μόνη της ,
για εξασφάλιση των εθνικών μας συμφερόντων είναι γράμμα
κενό. Η επίκληση του έχει νόημα μόνο όταν συνοδεύεται και
από την κατάλληλη Αμυντική Ισχύ. Και κατά τους ειδικούς την
κατάλληλο Γεωπολιτική ισχύ, αφού συμπεριλαμβάνουν
Συμμαχίες, επάρκεια ενέργειας, εθνική παραγωγή και
αμυντική υποδομή ασφάλειας.
Η εξωτερική πολιτική της χώρας μας, μετά την Μικρασιατική
Καταστροφή, είχε βασική γραμμή την διατήρηση των
κεκτημένων. Μία καλή προοπτική που υπήρχε με την Κύπρο,
την ‘’κάψαμε’’με τα ίδια μας τα χέρια και βάλαμε τους
Τούρκους στο στρατηγικότερο έδαφος της Ανατολικής
Μεσογείου. Όμως σήμερα ο συνδυασμός απειλής και εθνικών
μας συμφερόντων στην Κεντρική και Ανατολική Μεσόγειο, μας
οδηγούν, μας αναγκάζουν θα έλεγα, να δούμε την
πραγματικότητα και να σχεδιάσουμε την Γεωπολιτική και
Αμυντική ισχύ μας στα όρια της δικής μας ‘’Πατρίδας της
Καρδιάς μας’’. Το Αιγαίο και η Μεσόγειος είναι οι ‘’Μήτρες’’ του
ελληνικού πολιτισμού και της ιστορίας μας. Μιάς ιστορίας που
δεν αρχίζει από την 26 η Αυγούστου 1071 κοντά στο
Μάντζικερτ, αλλά το 3000 π.χ. από τους Μινωίτες της Κρήτης.
Το ποσοστό που αντιπροσωπεύει η Στρατιωτική ισχύς στο
σύνολο της Αμυντικής ισχύος , είναι ιδιαίτερα σοβαρό λόγω
της υπαρξιακής απειλής από την Τουρκία. Αυτό γίνεται ακόμα
κρισιμότερο αυτή την περίοδο, που όπως ήδη είπαμε, την
ειρήνη και τα εθνικά συμφέροντα τα εξασφαλίζουν η ισχύς και
όχι το Δίκαιο από μόνο του. Έτσι για τη χώρα μας οι ισχυρές
Ε.Δ. δεν είναι υπερβολή , αλλά βασικό στοιχείο επιβίωσης. Δεν
υπάρχουν σύμμαχοι που θα προστρέξουν για εμάς πριν από
εμάς. Θα είμαστε εμείς και ο αντίπαλος στον κρίσιμο χρόνο της
αρχικής σύγκρουσης που σίγουρα θα καθορίσει την εξέλιξη.
Οι τελευταίες επενδύσεις στην Στρατιωτική μας ισχύ, είναι
αναμφισβήτητα προς τη σωστή κατεύθυνση, Στρατηγικά και
Επιχειρησιακά. Φυσικά υπάρχουν τομείς , ιδιαίτερα αναγκαίοι
και χρήσιμοι , που απαιτούν την σοβαρή εμπλοκή της δικής μας
αμυντικής βιομηχανίας. Συστήματα συλλογής , επεξεργασίας,
αξιολόγησης και αξιοποίησης πληροφοριών για
προτεραιοποίηση των απειλών προς ανάθεση εξουδετέρωσης
των στα όπλα. Συστήματα σύγχρονου ηλεκτρονικού πολέμου
με αμυντικές και επιθετικές δυνατότητες, πρέπει να είναι
στόχος για τα ελληνικά μυαλά και χέρια.
Οι Ε.Δ. και η Στρατιωτική ισχύς,όμως, για να φτάσουν στο
επιδιωκόμενο επίπεδο των επενδύσεων σε οπλικά συστήματα,
έχουν ανάγκη από το κατάλληλο σε αριθμούς , εκπαίδευση και
κυρίως ηθικό, προσωπικό. Το πρόσφατο νομοσχέδιο του
ΥΠΕΘΑ που είχε αντικείμενο θέματα του προσωπικού των Ε.Δ.
είναι πραγματικά ριζοσπαστικό. Υπάρχουν αμφιβολίες,
αντιρρήσεις και αντιδράσεις. Οι ριζοσπαστικές
αναδιοργανώσεις επί της εξέλιξης και της εκπαίδευσης του
προσωπικού των Ε.Δ. , ενώ μπορεί να είναι αναγκαίες σε
κάποιο βαθμό, δεν πρέπει να δημιουργούν ρήγματα στην
συνοχή και το ηθικό του. Ένα τέτοιο ενδεχόμενο θα έχει άμεση
επίπτωση στην μαχητική ικανότητα των Ε.Δ. και αυτό θα είναι
πρόβλημα για τα δεδομένα της περιοχής μας και της εποχής
μας. Μακάρι να επιτευχθούν οι στόχοι που επιδιώκει ο
σχετικός νόμος, διότι σύμφωνα με τον μεγάλο Περικλή, ‘’Τα
δικά μας λάθη είναι που φοβάμαι και όχι τα σχέδια των εχθρών
μας’’( Μάλλον πεφόβημαι τας οικείας ημών αμαρτίας, ή τας
των εναντίων διανοίας)
Αντιπτέραρχος(Ι)ε.α. Ευάγγελος Γεωργούσης
Επίτιμος Δκτης Δ.Α.Ε.