Επιχείρηση « Επική Οργή»
Αντιπτέραρχος (Ι) ε.α
Παναγιώτης Δημητριάδης
Πρόεδρος ΕΑΑΑ
Την 28η Φεβ 2026, με απόφαση του προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλτ Τράμπ
ξεκίνησε η επιχείρηση με την κωδική ονομασία «Επική Οργή» με τη
συμμετοχή και των Ισραηλινών Αεροπορικών Δυνάμεων. Ο πρόεδρος
Trump διατύπωσε τη στρατηγική ιδέα ενέργειας δίνοντας προτεραιότητα
στη καταστροφή των εγκαταστάσεων του πυρηνικού προγράμματος των
στρατιωτικών και βαλλιστικών υποδομών, εγκαταστάσεων παραγωγής
drones, κέντρα Διοίκησης ελέγχου, πληροφοριών και επικοινωνιών,
ναυτικές εγκαταστάσεις, πολεμικά πλοία και υποβρύχια, κέντρα
εφοδιαστικής υποστήριξης ,αποθήκες όπλων, πυρομαχικών και drones,
δορυφορικές υποδομές , συστήματα επικοινωνιών κ.α. Την υλοποίηση των
επιχειρήσεων ανέλαβε η Κεντρική Διακλαδική Διοίκηση Μάχης των ΗΠΑ
που εδρεύει στην Αεροπορική βάση Macdill στην Tampa της Florida.
Στις 29-30 Μαρ. 2026 ο Ναύαρχος τεσσάρων αστέρων Μπράντ Κούπερ
Διοικητής της Κεντρικής Διακλαδικής Διοίκησης Μάχης των ΗΠΑ,
συναντήθηκε στο Ισραήλ με τον Αρχηγό του Γενικού Επιτελείου Εθνικής
Άμυνας Αντιστράτηγο Ζαμίρ προκειμένου να αξιολογήσουν τα
αποτελέσματα των επιχειρήσεων σε σχέση με τους αρχικούς στόχους .
Παράλληλα εξετάσθηκαν, η πολιτική κατάσταση της Τεχεράνης και η
επιχειρησιακή ικανότητα, τα διαθέσιμα αποθέματα του Ιράν, η περαιτέρω
ενίσχυση της αμυντικής συνεργασίας ΗΠΑ-Ισραήλ και η ανάγκη διαρκούς
επιχειρησιακού συντονισμού. Η επίσκεψη του Ναυάρχου Κούπερ εκτιμάται
ότι σηματοδότησε την εντατικοποίηση των πληγμάτων την αμέσως επόμενη
εβδομάδα σε κρίσιμες υποδομές του Ιράν προκειμένου να φέρουν την
πολιτική ηγεσία σε βηματισμό διπλωματικής διαχείρισης περάτωσης των
επιχειρήσεων .
Η συνδυασμένη εμπλοκή Ναυτικών και Αεροπορικών δυνάμεων κρίθηκε
καθοριστική για την επιτυχία των επιχειρήσεων, με τις Αεροπορικές
δυνάμεις να μετασταθμεύουν στη Μέση Ανατολή, ενώ οι Ναυτικές πήραν
θέση στην Ανατολική Μεσόγειο, Αραβική και Ερυθρά θάλασσα εντός
επιχειρησιακής εμβελείας των Μαχητικών Αεροσκαφών και των πυραύλων
και σε απόσταση δράσης των μαχητικών αεροσκαφών των εροπλανοφόρων
και των πυραύλων cruise Tomahwak.
Με την έναρξη των επιχειρήσεων η Κεντρική Διοίκηση είχε στη διάθεσή
της τα στρατηγικά αεροσκάφη της USAF, B-1, B-2, B-52 , αεροσκάφη F-
15, F-16, F-18, F-22, F-35, A-10 εγγύς αεροπορικής υποστήριξης , EA-18G
και EC-130 ηλεκτρονικού πολέμου, αεροσκάφη πληροφοριών , επιτήρησης,
αναγνώρισης και προειδοποίησης U-2, KC -135, E-2D, αεροσκάφη KC-135
KC- 46 και KC-130 εναέριου ανεφοδιασμού καυσίμου, αεροσκάφη Ε-11Α
επικοινωνιών, μεταφορικά αεροσκάφη C-17, C-5, C-130, KC-46 Α, V -22
OSPREY, ελικόπτερα ΑΗ -64 Apache και ΜΗ-60 καθώς, drones MQ-9,
LUCAS καθώς και Δύναμη Έρευνας και Διάσωσης Μάχης CSAR.
Τα μαχητικά αεροσκάφη χρησιμοποίησαν πυραύλους κρούζ AGM 158
(JASSM), έξυπνες βόμβες ακριβείας, AGM 154( JSOW), PrSM,
διατρητικές βόμβες GBU 57 των 30.000 lbs , βόμβες lazer INS, GPS των
2.000 lbs κ.α
Για την αντιβαλλιστική ομπρέλα διατέθηκαν , πυροβολαρχίες Patriot ,
THAAD , συστήματα antidrones καθώς και το σύστημα ανίχνευσης –
εντοπισμού και προειδοποίησης Space- based IR System (SBIRS)
εκτόξευσης βαλλιστικών πυραύλων .
To USNAY διέθεσε τρία αεροπλανοφόρα , καταδρομικά , υποβρύχια ,
πλοία υποστήριξης και το αεροπλανοφόρο Tripoli για αμφίβιες
επιχειρήσεις.
Το κλείσιμο των στενών του Ορμούζ από το Ιράν με την ρίψη ναρκών
θαλάσσης εντός των χωρικών υδάτων του ΟΜΑΝ έφερε τον αποκλεισμό
από τις ΗΠΑ όλων των λιμένων του Ιράν και την απαγόρευση όλων των
Ιρανικών πλοίων εφαρμόζοντας τους αντίστοιχους κανόνες εμπλοκής που
προβλέπονται με την χρήση των ειδικών δυνάμεων από το αεροπλανοφόρο
Τρίπολη.
Η διάσωση των δύο αμερικανών πιλότων του αεροσκάφους F-15 από
δυνάμεις CSAR, ενίσχυσε σημαντικά το κύρος των ΗΠΑ, αλλά και τη
διαπραγματευτική ισχύ για τις συνομιλίες ειρήνης που ακολούθησαν , ενώ
προβληματίζει η αμηχανία της Ευρωπαϊκής Ένωσης καθώς η σιωπή της
Κίνας και της Ρωσίας πράγμα που υποδηλώνει, στάση αναμονής με
γνώμονα τα εθνικά τους συμφέροντα.
Μετά από 7 μήνες επιχειρήσεων – διπλωματικών αντεγκλήσεων και το
κόστος ενέργειας να αυξάνεται ραγδαία, συμπαρασύροντας το κόστος ζωής
σε όλη την ανθρωπότητα διαπιστώνεται τα κατωτέρω:
Οι σημερινές συγκρούσεις υπερβαίνουν τα γνωστά παραδοσιακά πεδία
μάχης, περιλαμβάνοντας οικονομικές κυρώσεις , κυβερνοπόλεμο
ενεργειακή ασφάλεια και τεχνολογική υπεροχή. Ο πόλεμος της Ουκρανίας
όπως και ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή δίνουν σαφή διδάγματα για την
στρατηγική αυτονομία κάθε κράτους η οποία πρέπει να από εγχώριες
αμυντικές δυνατότητες, ισχυρές συμμαχίες και ολοκληρωμένη ετοιμότητα
σε πολλαπλά πεδία.
Η πορεία προς το μέλλον απαιτεί αυξημένες αμυντικές δαπάνες, επιτάχυνση
της αυτάρκειας σε κρίσιμες τεχνολογίες , προηγμένα οπλικά συστήματα ,
διεύρυνση των στρατηγικών αποθεμάτων ενέργειας και ενίσχυση των
υποδομών κυβερνοασφάλειας. Η Ελλάδα μια κατ΄ εξοχή Ναυτική χώρα
οφείλει να αναπροσαρμόσει τη ναυτική της στρατηγική, εστιάζοντας στην
κάλυψη των στρατηγικών και ενεργειακών περιοχών ενδιαφέροντος με
σύγχρονες αεροπορικές δυνάμεις , αεράμυνα και δυνάμεις επιφανείας
εδάφους για άμεση απάντηση σε πρώτη πιθανή αεροναυτική επιχείρηση.
Η ενίσχυση της ασφάλειας των συνόρων με προηγμένα συστήματα
επιτήρησης που βασίζονται στην τεχνητή νοημοσύνη ενισχύει την ασφάλεια
των συνόρων.
Με τα γεωπολιτικά ρήγματα να βαθαίνουν και την παγκόσμια τάξη να
μετασχηματίζεται, η ικανότητα της Πατρίδας μας θα πρέπει να
προσαρμόζεται, να καινοτομεί και να διατηρεί στρατηγική ευελιξία
διπλωματική – οικονομική –ενεργειακή και επιχειρησιακή με σκοπό να
καθορίσει στο μέλος την ασφάλεια και την ευημερία του τόπου
. Οι Έλληνες γνωρίζουν πολύ καλά ότι το τίμημα της ειρήνης απαιτεί
μεγαλύτερες επενδύσεις από το κόστος ενός πολέμου.
«Όταν ανθίζει η αλαζονεία, καρπίζει το στάχυ της τύφλωσης, κι από αυτό,
μόνο δάκρυα μπορεί να θερίσει κανείς» Αισχύλου ΠΕΡΣΑΙ 472 π.χ